Degene die me al een langere tijd volgen hebben mijn gehele avontuur  meegemaakt. Ik vond mijn passie, mijn droom en stapte in de sneltrein. Ik ging en ging maar, passie is immers de brandstof naar succes. Natuurlijk liep ik verschillende keren tegen de muur, raakte vermoeid, kwam huilend terecht op de bank of had nergens meer zin in.

Charlotte, dit duidt toch echt duidelijk op een burn out

De woorden en gedachtes gieren door mijn hoofd. Wat zegt hij nu: burn out? Die is gek, ik heb helemaal geen burn out. Ik heb weer plezier in werken, word weer creatief in mijn hoofd en heb zoveel meer rust in mijn lichaam…

Het begon allemaal na mijn vakantie in Ibiza, ik boekte een retreat om even echt tot rust te komen. Werk helemaal loslaten en privédingen een plek te geven (kijk hier mijn vlog over Ibiza, wat er gebeurde en hoe ik me voelde). Ik besloot begin dit jaar 100% voor Charlie’s Kitchen te gaan, pakte al het werk aan en bouwde ondertussen keihard aan genoeg content voor mijn website. Ik had dromen, ik bouwde, rende, vocht en behaalde ze. Halverwege het jaar nam ik een zware beslissing, ik beëindigde mijn relatie na 10 jaar en kwam terug bij mijn ouders.

Maar toen?

Ik voelde kracht en nog meer passie voor mijn bedrijf. Ik ging keihard door, een E-book, een programma bij Fitland en noem maar op. Allemaal zo tof en zo gaaf. Ik en enthousiast zijn, ik en gas geven, ik en mijn grens weer niet aanvoelen. Ik eindigde vlak voor Ibiza huilend op de bank bij pa en ma. Zucht… Papa en mama (en nee, ik vergeet je niet lief zusje), ik ben zo dankbaar dat ik weer thuis mocht komen wonen! Want geloof me, zij hebben het alles behalve makkelijk gehad met mijn vluchtgedrag.

Mijn zoektocht naar mezelf, is het de leeftijd? Want ik werd ook nog eens dertig en dan zit ik bij jullie thuis mam. Nee, dit heb ik nooit voor ogen gehad. En hoe dankbaar ik ook ben, ik snak naar ruimte. Ruimte en tijd voor mezelf, lucht en ruimte om mijn zoektocht voort te zetten. Maar dit is nu eenmaal de situatie, alles komt met de tijd zei mijn vader wijs.

Ibiza deed mij ontzettend goed zoals je hebt kunnen zien in de vlog. Ik kon het werk volledig loslaten, want gunde mezelf deze vakantie ook enorm. De spanning die al maanden in mijn lijf zat verdween, het “moeten” in gedachten verdween en de druk op mijn borst ook. Achteraf natuurlijk ook een teken, maar ik negeer dit soort dingen graag naar het schijnt… Ik ging terug naar Nederland vol goede moed, ik wist dat het een pittige periode zou worden, dat er veel werk was in te halen, een huis wat verkocht moest worden en dingen die ik een plek moest gaan geven. Maar ik voelde me rustig en sterk.

En toen kwam ik terug…

Na Ibiza kwam ik er niet meer in, ik voelde het gewoon niet meer. Een dag werken en ik was uitgeput, nadenken over mijn dromen en ik zag ze niet meer. Ik was uit de sneltrein gestapt en kon niet meer terug, ik was volledig ontspannen en alles kwam er in een keer uit. Ik perste er nog een persreis naar Disney uit, waar ik natuurlijk niks wilde missen, rende ongetraind 10 km, rende van attractie naar attractie en besloot ook ’s ochtends voor het programma om half 8 in de ochtend even te genieten van de sauna. Niks missen, van alles genieten… Slapen? Niet belangrijk!

Mijn lichaam gaf het op

Na Disney, twee weken terug, begaf mijn lichaam het dan ook vrij snel, ik kreeg koorts, keelontsteking en daaroverheen nog eens voorhoofdholte ontsteking. Super. Zo oneerlijk, ik ben gefrustreerd in mijn hele hoofd en lichaam. Nu ben ik eindelijk rustig, heb ik geen stress meer, heb ik rust gepakt, krijg ik dit over mij heen. Ik wil weer vrolijk rondhuppelen en doen wat ik leuk vind. Oh, wat heb ik een boel gefrustreerde appjes gestuurd naar een goede vriend van mij. Goudeerlijk als hij is zei hij: als je nu niet je rust pakt kom je elke keer weer aan op hetzelfde station.

Ik heb 7 dagen bijna alleen maar in bed gelegen, gehuild als een klein kind, ik bedoel niet werken en een week geen leuke dingen doen is immers bijna doodgaan toch? Man man man wat een ellende, ik vond mezelf zo zielig. Maar een keihard leermoment, en na een aantal dagen gaf ik dat eindelijk toe. Gaf ik toe aan de emoties over alle dingen die zijn gebeurd dit jaar, gaf ik toe dat ik plat moest ik en rust moest pakken. Gaf ik toe dat ik alles een plek moest geven en lichamelijk moest herstellen om me uiteindelijk weer te brengen waar ik wil zijn.

Ik wil vrolijk rondhuppelen

Ineens was het besef er: ik weet niet meer hoe de toekomst eruit ziet. Ik woon nu bij mijn ouders, vind ik ooit nog een partner, een huisje voor mezelf, krijg ik ooit kinderen? Ga ik trouwen? Wanneer je deze emoties en gedachten hebt gaat iedereen op je tijdlijn ineens trouwens of ze poepen een kind uit. Niet te geloven toch? Ik liet alles over me heen komen, de gedachtes en ook de fysieke klachten.

Ik nam nu echt maatregelen

Na Ibiza heb ik al mooie stappen gemaakt, (blog), zoals mijn telefoon vaker uitzetten, mijn wekker gewoon een keer niet zetten en niet sporten als ik geen zin heb. Maar er was meer nodig, ik kan diep vallen maar ik kan ook snel relativeren wat ik nodig heb en dat is tijd voor mezelf. Gelukkig heb ik een intens lieve vriendin die mij haar huisje aanbood omdat ze lekker op vakantie gaat. Ik ga niet meer stappen in het weekend, lig elke avond vroeg in bed, al ben ik om 8 uur moe, ik luister naar mijn lichaam en doe het.

Gezond eten doe ik altijd, alleen de laatste tijd was het te weinig dus zorg ik dat ik meer binnen krijg. Ik weet als geen ander dat goede voedingsstoffen ook belangrijk zijn voor mijn herstel. Ik lees een boek, werk alleen als ik zin heb en omring me met mensen die mij energie geven. Mensen die ik vertrouw, die me bijstaan en in me geloven.

burnout

Want ik geloof in mijzelf

Terug naar de burn out, al deze stappen gaven mij een ontzettend fijn gevoel. Ik voelde meer energie, kreeg weer plezier in mijn werk, kreeg weer toffe ideeën, werd weer vrolijk wakker elke dag en had weer zin om te sporten. Door middel van een online test en een bloedtest wilde de dokter toch even kijken of het goed zat met mijn stress en ijzergehalte. En toen was de uitkomst, u heeft een burn out. Alsof mijn wereld even instortte. Want als ik die nu heb, wat had ik dan de afgelopen maanden?

Luister naar je lichaam

Een heftig woord burn out, ik besprak het uitvoerig met mijn coach. Ze voelde me aan, begreep me en nam alles met me door. Charlotte, jij voelt zelf het beste aan hoe jij je nu voelt. Je maakt mooie stappen, ik zie je weer stralen en je weet waar je het over hebt. Wel of geen stempel van een burn out, jij bepaalt wat dit voor jou betekent. Het is allemaal mindset, ik voel me nu een stuk beter, ben er nog niet, maar ik weet nu mijn grens, ik doe dingen waar ik me goed bij voel en voel mij energiek.

Misschien had ik een burn out, misschien was ik overspannen, misschien heb ik nu een burn out of ben ik gewoon oververmoeid en dingen een plek aan het geven. Het maakt allemaal niet uit, ik sta dichter bij mijzelf dan ooit en met de kleine stapjes die ik nu maak kan het alleen maar beter worden. Ik heb een fantastische coach die me bijstaat, intens lieve vrienden en natuurlijk mijn thuis.

Waarom deze blog?

Ik hoop met deze blog aan jullie te laten zien dat iedereen dingen meemaakt op een andere manier. De term burn out wordt tegenwoordig veel gebruikt en ik denk oprecht ook dat veel mensen rondlopen met spanningen en het “moeten” gevoel. We leven in een maatschappij waar we steeds meer moeten, maar vooral ook steeds meer willen.

De enige die kan remmen ben jij, jij bepaalt je grens en niemand anders. Jij weet wat je nodig hebt, luister naar die stem in je hoofd, wees niet zo hard voor jezelf. Ik had heel, heel veel botsingen met een hele harde muur nodig om dit besef te krijgen. Er bestaat geen tijd voor liefdesverdriet, er bestaat geen getal van hoe vaak je op je smoel moet gaan om het te begrijpen en er bestaan geen regels over hoe jij moet leven. Alleen jij kan dit bepalen, het is jouw leven, jouw lichaam en jouw keus.

Dank je wel voor jullie eeuwige steun

Ondanks alle ups en downs zijn jullie trouw mijn site blijven bezoeken en dit betekent heel veel voor mij. Het klinkt zo stom, hoe leg je andere mensen uit dat je een band voelt met je volgers? Jullie leven mee, kijken, lezen en ervaren als het goed is de kracht van voedzaam eten.

Ik ben dol op jullie en met kleine stapjes zien jullie steeds meer van de oude Charlotte terugkomen. Maar wel een Charlotte die haar les geleerd heeft en met die lessen ook wat doet.

Liefs,
Charlie

PS: meer weten over hoe om te gaan met spanningen, het “moeten” en burnout klachten? Laat een berichtje hieronder achter en bij veel reactie zal ik hier meer over bloggen.