Mijn jaar waarin ik mij heel eenzaam voelde

4 reacties

  1. Het is beter zo… Er zijn te veel dingen gebeurd, ook dingen die niet hadden mogen gebeuren. Nu al bijna een jaar verder, maar we hebben beide vorderingen gemaakt, afzonderlijk. We zijn veel kwijtgeraakt, elkaar, familie, het huis, de katjes, alles. Ook hebben wij beide vriendschappen verloren, maar aan de andere kant zijn ook juist bestaande vriendschappen sterker geworden of nieuwe ontstaan. Het is jammer, maar niet erg. Misschien hoort dat ook bij het pad dat wij nu bewandelen, wie zal het zeggen. Blijkbaar heeft het toch allemaal niet zo mogen zijn. En we hebben dit jaar inderdaad veel geleerd, voornamelijk over onszelf. Dat wij hier allebei op onze eigen manier maar sterker uit mogen komen. Het is misschien niet allemaal even mooi verwoord, maar goed wilde toch even een berichtje plaatsen. Het is het eind van het een en het begin van het ander. Wij hebben elkaar helaas onnodig veel pijn gedaan. Tijd om verder te gaan.

  2. Wat een mooi eerlijk stuk
    Hoop dat 2018 een mooi jaar voor jou world
    Waar in de stappen die Je nu zegt
    Zijn vruchtrn gaan op leveren
    Mooi jaar toegewenst
    Waarin je dromen uitkomen

  3. Mooi geschreven. Het stukje waar je zegt dat burn-out de grootste eenzaamheid is raakt me erg. Ik zit zelf al ruim drie maanden thuis door een burn-out en begin nu pas kleine stapjes te maken en het einde is nog niet dichtbij. Vooral als je nog jong bent loop je tegen veel onbegrip aan. Bedankt voor het delen van je verhaal, ik geloof dat dit anderen in een herkenbare situatie echt een steuntje in de rug kan geven en die eenzaamheid heel even iets minder kan maken. Voor mij in ieder geval wel! Veel geluk in het nieuwe jaar

  4. Hoi Charlie krullenbol dat was heftig. uit huilen mag je ook bij mij doen ik sta open ook voor een gesprek. Ik wens je veel sterkte toe en heel veel geluk in het nieuwe jaar.

    knuffs Rudolf

Geef een reactie

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

vijf + zeventien =