Vandaag een overzicht van mijn jaar waarin ik mij vaak heel eenzaam voelde. Een jaar met vele downs maar ook mooie ups. Het jaar waarin ik grote keuzes maakte, mensen mij verdriet deden en mensen mij heel veel liefde gaven. Het jaar waarin zelfs ik even strugglede met goed voor mijzelf zorgen, goed eten en vooral rusten. Een jaar dat meer dan een rollercoaster was…

Girlboss

Het begon allemaal in januari, het nieuwe jaar was begonnen en ik besloot helemaal voor mijzelf te gaan. 100% Charlie’s Kitchen, lees maar hier. Ik besloot fulltime te gaan bloggen, meer lezingen en workshops te gaan geven, een e-book uit te brengen en mij te gaan focussen op een eigen videokanaal. Ik ging vol enthousiasme dit avontuur aan, mijn daghap werd een groot succes in Zaandam, vele nieuwe gerechten ontstonden en ik besloot een nieuwe website te lanceren in het voorjaar.

In februari begonnen we met het schieten van de foto’s van de gerechten voor mijn E-Book: Charlie’s Bakery (nu voor 1 euro te koop in mijn webshop). Ik bedacht voor Manzo’s Zaandam een hele toffe high wine, ik ging naar vele feestjes en had mijn eerste event bij Mook Pancakes.

Ik werkte veel. Waarom? Omdat ik het zo leuk vind, ik vind alles leuk en krijg hier energie van. Dat is natuurlijk heel mooi, maar je moet jezelf niet vergeten. En dat deed ik wel… Als ik nu terugkijk op dit jaar voel ik vaak verdriet, ik ben mijzelf dit jaar even kwijtgeraakt.

Wanneer je een keuze maakt verlies je soms ook iets

Ik nam in het voorjaar een hele heftige beslissing, mijn partner en ik gingen na 10 jaar uit elkaar. Een keuze waar ik heel erg lang over heb nagedacht, de moeilijkste beslissing uit mijn leven en een keuze die zoveel pijn heeft gedaan. Soms is heel graag willen niet genoeg, maar het kwam niet terug. Mijn hart bleef zeggen dat dit de juiste keuze was.

Ik ging een rollercoaster in van emoties. Daar sta je dan op je dertigste bij je ouders voor de deur, mama ik kom weer thuiswonen… Bij een keuze verlies je ook. Ik verloor ergens mijn maatje, degene die al 10 jaar naast me stond, degene die me altijd opving en mij door en door kende. Ik had het moeilijk… wat zeg ik… ik heb het zo moeilijk gehad. Mijzelf zoveel verwijten gemaakt dat ik hem zoveel pijn heb gedaan door voor mijzelf te kiezen. Ik vond mijzelf egoïstisch en begon de liefde voor mijzelf te verliezen.

Zo eenzaam

Maar mijn hart was in 1000 stukjes gebroken, elke avond voelde ik mij zo eenzaam in bed, alsof er een stukje van me was losgerukt. Ik moest hier doorheen en dat was zo zwaar. Vrienden blijken geen vrienden te zijn, maar er gaan ook weer andere deuren open en je krijgt uit onverwachte hoeken steun en liefde. Je hebt pijn, verdriet maar je bent ook dankbaar.

Dankbaar dat mijn ouders mij weer in huis namen, dankbaar dat mijn zusje en ik meer tijd met elkaar konden doorbrengen, dankbaar voor alle avonden dat vrienden mij kwamen halen om wat leuks te doen, of een schouder gaven om op uit te huilen of gewoon even kwamen knuffelen. Dankbaar dat ook deze verschrikkelijke periode mij inzichten heeft gegeven. Als je maanden uit een koffer leeft en overal te gast bent heb je niks voor jezelf. Ik blijk eigenlijk helemaal niet zoveel nodig te hebben… Alleen heel veel liefde, warmte en vertrouwen!

Om mijzelf hier doorheen te slepen ging ik steeds meer werken, elk weekend feesten tot in de vroege uurtjes en uiteraard ook 4 keer per week diehard blijven sporten. Ik moest van mijzelf, ik heb zelf deze keuze gemaakt, dus ik vond dat ik niet mocht zeuren of huilen, maar moest doorgaan.

Weer een stukje verloren

Langzaam verloor ik nog een stukje van mezelf. Niet luisteren naar mijn lichaam en keihard zijn voor mijzelf. Niet aardig zijn tegen anderen, mezelf verliezen en als een kip zonder kop doorgaan met werken. Dingen behalen op zakelijk gebied gaven mij het gevoel dat ik er wel toe deed. Dus ik ging door… en door… In de ochtend beulde ik in de gym, overdag had ik volle focus op mijn bedrijf en ging door tot laat in de avond en ging even slapen omdat het moest. Het liefst stelde ik dit zo lang mogelijk uit, in bed voelde ik mij eenzaam, was er stilte en kwamen er emoties. Tranen bleven rollen… het proces van loslaten… de eerste stapjes naar mijn nieuwe leven…

Na mijn Ibiza vakantie had ik de positive vibes weer te pakken. Ik had zin om te knallen, maar mijn lichaam dacht er al heel snel anders over. Ik kwam met heel veel klachten uiteindelijk terecht bij de dokter die mij flink terugfloot en vertelde dat ik een burn-out had. Lees je hier mee hoe dit echt voor mij voelde?

Doordat ik nu echt rust nam kwam het allemaal dubbel zo hard aan. Mijn werk maakt mij zo gelukkig en geeft mij energie en sporten vind ik zo lekker en brengt ontspanning. Ik kon het niet meer, mijn lichaam zei NEE. Ik creëerde behoorlijk wat haat naar mijn lichaam, nu achteraf kan ik mijzelf wel voor mijn kop slaan. Want hoe mooi is het dat je lichaam je eigenlijk alles kan vertellen?

Een burn-out, de grootste eenzaamheid die er is. Ik voelde me alleen, alsof niemand mij begreep en alsof ik nooit meer beter zou gaan worden. Maar niks is minder waar… Na heel veel tranen, keihard vechten, weer goed eten, heel veel liefde van vrienden en familie krabbelde ik op.

Kleine stapjes brengen grote dingen

En nu is het eind december en het nieuwe jaar ligt voor mij open. Ik voel mij blij, maar tegelijkertijd ook verdwaald. Maar ik werk weer een beetje en begin weer langzaam te sporten. Ik ben ongeduldig maar ook blij dat ik dit weer langzaam kan oppakken.

Ook aan het einde van het jaar heb ik nog veel emoties. Maar ondanks alles, heb ik zoveel geleerd. En was het eigenlijk mijn leerzaamste jaar ooit.

Liefs,
Charlie